Quartum, in quo sacerdotes papistici ab apertissimo verbo divino dissentiunt, est, quod dicant se Christum quotidie pro remissione peccatorum nostrorum offerre, et mortis Christi merita per missas suas distribuere et applicare. At prophet, apostoli et evangeliste pradicant, Christum ipsum suo ipsius corpore sacrificium pro nobis in cruce fecisse, cujus vulneribus zgritudines omnes sanarentur, et peccata re-
mitterentur: hoc nullus unquam sacerdos, nec homo, nec creatura ulla fecerat, preter Christum solum, nec is quidem ssepius quam semel. Hujus etiam oblationis beneficium aliis distribuere nemo mortalis potest, sed fide cuique sua (quemadmodum propheta ait) a Christo accipiendum est
[Finis Libri Primi,]
Liber Secundus. Contra Transubstantiationem. Caput
HacrENus accepistis quatuor eximia capita, in quibus potissimum papistica doctrina a veritate verbi divini et a christiana veterum catholicorum fide, in hac cone dominieze tractatione, discedat. Nunc, favente Deo, tum errorum papisticorum refutationem, tum catholice fidei defensionem non modo ex certissimo Dei verbo, sed etiam antiquissimorum auctorum et martyrum, qui in ecclesia Dei floruerunt, auctoritate susceptam, audietis: ne quis arbitretur, hanc meam contra transubstantiationem sententiam esse nuper e cerebro meo excogitatam.
Caput Papistica Doctrina Transubstantiatione Verbo Dei Adversatur
Principio, panem et vinum post verba consecrationis remanere, et in coena dominica etiam percipi, ex Christi ipsius verbis apertissime et certissime colligitur. Nam cum coenam discipulis suis daret, Christus acceptum panem fregit, et dedit discipulis suis, et dixit: Accipite, edite: hoc est corpus meum.”
Hic papistz triumphum canunt propter hzc Christi verba, Hoc est corpus meum,” qua verba consecrationis appellant: his enim verbis prolatis, aiunt, neque panem ullum reliquum esse, neque ullam aliam substantiam prster subtantiam corporis Christi. Atque dicunt, cum Christus dixisset “Hoc,” panem mansisse: cum est,” panem etiam mansisse: cum “corpus,” eodem modo: confecta autem tota sententia, hoc est corpus meum,” panem discessisse aiunt, et preter substantiam corporis Christi nihil aliud mansisse contendunt: quasi sacramentum cum re significata consistere non posset. Ceterum hoc adserere, nullum remanere panem, illorum inventum est, quod ex non scriptis veritatibus (has enim maximo religionis cultu prosequuntur) eliciunt, Deus bone! quantum gloriarentur, si Christus dixisset, Hoc non est panis? Sed Christus non dixit, Hoc panis non est: sed affirmative dixit, Hoc est corpus meum;” non panem tollendo, sed corporis sui comesturam affirmando: illud nobis intelligendum, et judicii veritate complectendum dans, ita corpus ejus spiritu accipi, quemadmodum panis ore et corpore percipitur. Itaque hunc fuisse sensum Christi, ex Paulo liquet. Sic enim ait: “Panis quem frangimus, nonne communio corporis Christi est?” Quis sensum Christi melius Paulo intellexit? cui Christus maxime abdita et recondita patefecit. Hic ad meliorem et clariorem intelligentiam (ne forte verbis Christi in aliam sententiam abuteremur) ita illa explicavit, ut minus obscura aut depravata nobis esse possent. Ubi enim Christus panem accepit ac fregit, et dixit, “Hoc est corpus meum;” Paulus explicuit his verbis: “Panis quem frangimus, nonne communio corporis Christi est ^” Quod Christus dixit corpus suum, Paulus communionem appellat corporis, non varietate verborum a Christi mente dissentiens, sed spiritu intelligenti: Christum exponens: nimirum eos qui panem digne edunt, participes esse corporis Christi; itaque Christus panem corpus suum appellat (quemadmodum veteres declarant) quia corpus ejus reprzsentat et significat; illos qui panem